NIEUWS

Kan een verhuurder een huurder weigeren?

De verhuurder mag zelf kiezen aan wie hij verhuurt. Een positieve keuze maken mag, zich bezondigen aan discriminatie niet. Waar ligt de grens tussen selectie en discriminatie?

Als meerdere kandidaten zijn pand willen huren, kan de verhuurder er slechts één selecteren en zal hij de anderen moeten weigeren. Als verhuurder wilt u natuurlijk de beste kandidaat. De ideale huurder betaalt stipt zijn huurgeld, onderhoudt het pand goed en valt u niet te pas en te onpas lastig.

De vraag rijst dan: op basis van welke criteria mag u selecteren zonder dat u zich schuldig maakt aan discriminatie? Want op dat vlak is de wet duidelijk: discrimineren mag niet.

Beschermde criteria

Wanneer is er volgens de wet sprake van discriminatie? Als u kandidaat-huurders verschillend behandelt op basis van zo'n beschermd criterium, zonder objectieve en redelijke rechtvaardiging voor de verschillende behandeling. Het is niet nodig dat de verhuurder de bedoeling had om te discrimineren. Zodra hij een ongerechtvaardigd onderscheid maakt op basis van een van de beschermde gronden is er discriminatie, ongeacht of de verhuurder dat zo bedoelde of niet.

Die beschermde criteria zijn: leeftijd, genderidentiteit, genderexpressie, seksuele geaardheid, burgerlijke staat, huidskleur, geslacht, geboorte, geloof of levensbeschouwing, politieke overtuiging, huidige of toekomstige gezondheidstoestand, handicap, een fysieke of genetische eigenschap, sociale afkomst, nationaliteit, zogenaamd ras, afkomst, nationale of etnische afstamming, taal en vermogen.

Concreet mag u dus niet aan de telefoon de huurprijs van de woning opdrijven omdat u de naam van de kandidaat te exotisch vindt klinken. Of a priori weigeren om te verhuren aan een persoon met een handicap. U mag dat bijvoorbeeld wel weigeren als u een studio verhuurt met een tussenverdieping die niet bereikbaar is voor iemand in een rolstoel. Dan is het verschil in behandeling objectief en redelijk te rechtvaardigen.

Directe en indirecte discriminatie

Iemand weigeren op basis van huidskleur of afkomst is altijd discriminatie, want dat verschil kunt u niet objectief of redelijk rechtvaardigen.

Er bestaat ook een onderscheid tussen directe en indirecte discriminatie. In het eerste geval weigert de verhuurder bijvoorbeeld botweg te verhuren aan buitenlanders, in het tweede geval zijn bijvoorbeeld alleen ‘traditionele koppels’ welkom. Voor alle duidelijkheid: beide vormen van discriminatie zijn verboden.

Wanbetaling

Natuurlijk betekent dat niet dat u géén keuze mag maken onder kandidaat-huurders. Als eigenaar mag u een positieve keuze maken. U kunt een allochtone persoon weigeren als hij niet kan aantonen dat hij over voldoende middelen beschikt om de huur te betalen. Bij de selectie van uw huurder mag u namelijk economische criteria hanteren.

Om na te gaan of de kandidaat-huurder solvabel is, mag u naar de hoogte van zijn inkomen vragen, maar niet naar de aard of de bron van dat inkomen. U mag dus niet naar zijn beroep vragen. Evenmin mag u een huurder uitsluiten omdat hij een vervangingsinkomen heeft. Een persoon met een ruime uitkering kan overigens een betere betaler van de huur zijn dan een werknemer met een laag loon.

Ook de vraag of de kandidaat met een auto rijdt en van welk merk die is, is niet relevant. Op een uitzondering na: de verhuurder mag wel naar de nummerplaat informeren als de huurder over een parkeerplaats kan beschikken waarvoor een toegangscontrole noodzakelijk is.

Voorts mag de verhuurder informeren naar het aantal personen dat de gehuurde woning zal betrekken en of daar kinderen of bejaarden bij zijn.

Bron: De tijd